Gescheurde kruisband niet altijd rampzalig
Blijf positief
Een gescheurde kruisband betekend niet meteen het eind van bijvoorbeeld een voetbalcarrière. Vaak kan er na operatie en revalidatie het groene gras weer worden opgezocht. Lees hieronder het verhaal van Tom Tiebosch die door Dr. Eggen geopereerd is in het Elkerlieck ziekenhuis te Helmond.
'Kruisband zag er uit als gerafeld touw'
Op veertien maart 2009 gaf hij zijn woord aan NWC
om daar het komend seizoen te gaan voetballen, de dag erna scheurde hij
in de wedstrijd tegen Mifano zijn kruisband deels af. Ex-Lieropspeler
Tom Tiebosch (24) kan op zijn vroegst in maart 2010 pas zijn debuut
maken bij zijn nieuwe club. De ambitie om op een hoger
niveau te voetballen, stak bij de start van het vorige seizoen de kop
op. Het begon daarna steeds meer te kriebelen.
Tiebosch is geboren en getogen in Lierop en heeft ook altijd bij de club uit zijn geboortedorp gevoetbald. Op zijn zestiende debuteerde hij al in het eerste. "Ik ben nu op een leeftijd dat ik moet kiezen. Over vier jaar had ik deze stap niet meer kunnen maken. Het is alleen heel zuur dat ik het overgrote deel van het eerste seizoen mis."
Het 'fatale' moment kan hij zich nog goed voor de geest halen. "Ik probeerde voor iemand te komen en kreeg toen een duwtje. Mijn been bleef in het gras staan en ik hoorde iets kraken in mijn knie. Ik heb er nog een tijd ijs op gehad in de hoop dat de pijn wel weg zou trekken, maar in de douches was wel duidelijk dat dit niet zomaar een blessure was."
"Ik ben nooit eerder zo ernstig geblesseerd geweest. Ik mocht meekijken tijdens de operatie en op een gegeven moment zag ik mijn eigen kruisband. Die zag er uit als een gerafeld touw. Toen wist ik dat het herstel lang zou duren."
Voor de kijkoperatie werd gedacht dat er problemen waren met zijn meniscus. Daarna heeft Tiebosch een tijd gerevalideerd in de hoop dat een kruisbandoperatie niet nodig was. Toen bleek dat hij toch onder het mes moest, kon hij pas een aantal maanden later geopereerd worden.
Tiebosch lag de afgelopen weken vooral op de bank, om zijn spieren zo min mogelijk te belasten. Vriendin Laukje moest hem verzorgen. "Ik geef hem elke dag een spuit in zijn been omdat hij het zelf niet durft", zegt ze. "Vind ik niet erg om te doen."
Tiebosch blikt nu al vooruit op de tijd na zijn herstel. Zijn doel is om een vaste waarde voor NWC te worden in de verdediging. "Het laatste seizoen bij Lierop heb ik op het middenveld gespeeld. Maar mijn kwaliteiten liggen vooral achterin. Als voorstopper kom ik goed tot mijn recht. Daar wil ik me dan ook op gaan richten bij NWC."
De positieve instelling is illustratief voor de geblesseerde verdediger. Hij gaat uit van een voorspoediger herstel dan de zes tot negen maanden die er eigenlijk voor staan. "Ik verwacht dat ik over vijf maanden weer op het voetbalveld sta."
Tiebosch is geboren en getogen in Lierop en heeft ook altijd bij de club uit zijn geboortedorp gevoetbald. Op zijn zestiende debuteerde hij al in het eerste. "Ik ben nu op een leeftijd dat ik moet kiezen. Over vier jaar had ik deze stap niet meer kunnen maken. Het is alleen heel zuur dat ik het overgrote deel van het eerste seizoen mis."
Het 'fatale' moment kan hij zich nog goed voor de geest halen. "Ik probeerde voor iemand te komen en kreeg toen een duwtje. Mijn been bleef in het gras staan en ik hoorde iets kraken in mijn knie. Ik heb er nog een tijd ijs op gehad in de hoop dat de pijn wel weg zou trekken, maar in de douches was wel duidelijk dat dit niet zomaar een blessure was."
"Ik ben nooit eerder zo ernstig geblesseerd geweest. Ik mocht meekijken tijdens de operatie en op een gegeven moment zag ik mijn eigen kruisband. Die zag er uit als een gerafeld touw. Toen wist ik dat het herstel lang zou duren."
Voor de kijkoperatie werd gedacht dat er problemen waren met zijn meniscus. Daarna heeft Tiebosch een tijd gerevalideerd in de hoop dat een kruisbandoperatie niet nodig was. Toen bleek dat hij toch onder het mes moest, kon hij pas een aantal maanden later geopereerd worden.
Tiebosch lag de afgelopen weken vooral op de bank, om zijn spieren zo min mogelijk te belasten. Vriendin Laukje moest hem verzorgen. "Ik geef hem elke dag een spuit in zijn been omdat hij het zelf niet durft", zegt ze. "Vind ik niet erg om te doen."
Tiebosch blikt nu al vooruit op de tijd na zijn herstel. Zijn doel is om een vaste waarde voor NWC te worden in de verdediging. "Het laatste seizoen bij Lierop heb ik op het middenveld gespeeld. Maar mijn kwaliteiten liggen vooral achterin. Als voorstopper kom ik goed tot mijn recht. Daar wil ik me dan ook op gaan richten bij NWC."
De positieve instelling is illustratief voor de geblesseerde verdediger. Hij gaat uit van een voorspoediger herstel dan de zes tot negen maanden die er eigenlijk voor staan. "Ik verwacht dat ik over vijf maanden weer op het voetbalveld sta."
